Muzykoterapia

WWW.ARTETERAPIA.OPOLE.PL

Muzykoterapia – musica (łać.), musike (gr.) – „sztuka, zwłaszcza śpiewu i gry na instrumentach”[1] i therapeuein (gr.) – „leczyć, opiekować się”[2] (etymologia wyrazu - musica (łać.) – muzyka[3]) – leczenie muzyką. Termin „muzykoterapia” pojawił się w literaturze światowej stosunkowo późno – dopiero około 1950 roku[4]. W Polsce - do rozwoju tej dyscypliny w latach 70. XX wieku- przyczyniło się powstanie Instytutu Muzykoterapii we Wrocławiu[5].

Obecnie muzykoterapia definiowana jest najczęściej jako „forma psychoterapii, która wykorzystuje muzykę i jej elementy jako środki stymulacji, strukturalizacji oraz ekspresji emocjonalnej i komunikacji niewerbalnej w procesie diagnozy, leczenia i rozwoju osobowości człowieka”[6]. Muzykoterapia ściśle wiąże się z takimi dyscyplinami jak: medycyna, psychiatra i psychologia[7] - tam też najczęściej jest wykorzystywana.

Muzykoterapia zwykle bywa wzbogacana o metody rytmiki E.J. Dalcroze’a i pracy z instrumentarium C. Orffa[8], metody eurytmii…, metody ruchu rozwijającego W. Sherborne[9], czy elementy kinezjologii edukacyjnej[10] - dzięki czemu jej oddziaływanie można zintensyfikować i znacznie uatrakcyjnić.

Obok walorów oddziaływania grupowego, zbliżonego do psychoterapii grupowej, a więc: bliskiego kontaktu, wymiany informacji, powstawania więzi interpersonalnej itd., muzykoterapia ma istotną zaletę pobudzania wrażliwości, stwarzania klimatu napięcia emocjonalnego, koniecznego do prawidłowego przebiegu procesu uczenia się, a więc i uczenia się nowych zachowań, postaw i ról społecznych. Ponadto muzykoterapia ma walor techniki projekcyjnej. W nastroje, stwarzane przez muzykę, pacjenci – podopieczni wpisują przeżywane przez siebie emocje - lęk, niepokój, przygnębienie – i przekazują je w formie obrazów, wspomnień i skojarzeń. Projekcji na warstwę muzyczną mogą ulegać również wewnętrzne konflikty, niezaspokojone potrzeby, często nieuświadomione przez pacjenta (uczestnika terapii)”[11].



[1] Słownik Wyrazów Obcych, red. E Sobol, PWN, Warszawa 1999, s. 752.

[2] Z. Abramowiczówna, Słownik grecko – polski, PWN, Warszawa 1960.

[3] W. Szulc, Sztuka i terapia, Centrum Metodyczne Szkolenia Nauczycieli Średniego Szkolnictwa Medycznego, Warszawa 1993, s. 21.

[4] E. Galińska, kierunki rozwojowe w polskiej muzykoterapii, „Zeszyt Naukowy Akademii Muzykoterapii we Wrocławiu” 1988, nr 45, s. 156.

[5] K. Juszczyńska, B. Daniszewska, Zajęcia muzyczno-ruchowe w świetle potrzeb dzieci pełnosprawnych i niepełnosprawnych, „Student niepełnosprawny. Szkice i rozprawy”, 2000, nr 4, s. 275.

[6] E. Galińska, Muzykoterapia w schizofrenii, „Zeszyt Naukowy Akademii Muzycznej we Wrocławiu” 1990, nr 48, s. 76 - 77.

[7]Por. E. Konieczna, Arteterapia w teorii i praktyce, op.cit., s. 41.

[8] Zob.: E. Jaques Dalcroze, Le rythme, la musique et l’education, Lozanna 1965.

[9] Zob.: W. Sherborne, Ruch rozwijający dla dzieci, wyd. PWN, Warszawa 2003.

[10] Por. E. Gut – Cicha, J. Kraczkowska,. Jak pomóc swojemu dziecku. Kinezjologia edukacyjna - metoda Dennisona, …………

[11] T. Bilikiewicz, Psychiatria kliniczna, wyd. PZWL, Warszawa 1989, s. 290.